Pritja

Nga: Anita Zela
Përroi që është në fund të parkut, matanë rrugës, kishte ngrirë i gjithë. Ngrica nuk zbardhte vetëm mbi të, por edhe mes drurëve, me pllaka në forma të ndryshme. Nuk kishte asnjë pellg, vetëm akull ngado ku ktheje kokën. Hapat e mi bënin një zhurmë kërcëllitëse (si dhëmbë nga të ftohtët). Ecja ngadalë dhe ndihesha bosh…

Read More

Dervishi

Nga: Armanda Hysa 
Zhurma e rrotave të qerreve nisi të bëhej aq e fortë, saqë as baba Hasani nuk mbeti pa u zgjuar, megjithëse njihej për gjumin e tij të thellë, që zor ta shqetësonte ndonjë element i jashtëm. Tuxharët i thoshin se është gjumë, ndërsa babai i kundërshtonte ethshëm: nuk është tamam gjumë, më shumë përqëndrim për të pasur ëndrra vizionesh. Në një nga këto ëndrra kish parë Gyl Babanë, që i thoshte të shkojë në dheun e largët të Iskander shehrit, të gjejë varrin e përmbytur të Shejh Aliut e ta mbjellë me trëndafila rozë me aromën më të mirë.. kështu Baba Hasani kish marrë karvanin nga Isfahani për në Stamboll…

Read More

Në Autobus !

Nga: Ervin Nezha .

Autobusi ndalet paralel me platformën e vjeter te stacionit . Hapen portat dhe njerëzit vërshojnë brenda. Një vajzë flokëkuqe, e cila ngjan si personazh i një romani të Walter Scott, shmang poteren që shkakton turma dhe zë vend e vetme në sediljen e fundit. Kridhet aty duke u kolovitur para -mbrapa, derisa mjeti lëshon një zhurmë shurdhuese dhe niset. Në ndalesën e radhës qe përkon me mbërritjen në stacionin tjetër, hipën një djalosh. Ai ulet pranë saj, pasi brenda autobusit nuk ka vend tjetër të lirë. Një gonxhe aq e freskët sa ajo, të mahnit me bukurinë shperthyese . Sytë e tij fiksohen mbi dekoltenë fare të hapur, që i nxjerr vajzës gjinjte dhe lëkurën e bardhë te kraharorit në pah. Ajo ndjen vështrimin zhbirues që bie mbi të, por nuk bën asnjë lëvizje për ta shmangur. I panjohuri i pëlqen, i duket i fortë pasi ka shpatulla të gjera. Të dy bluajnë në mendje të njëjtën gjë, të gjejnë një shkak, që do të mjaftonte për të nisur një bisedë. Bie zilja e celularit të saj.

Read More

E diela e parë pa të ! (tregim)

Nga: Ervin Nezha

Tërë mbrëmjen qëndrova në shtëpi. Seç ndjehet një trishtim brenda këtyre mureve. Ajri rrallohet, zbrazëtia rritet dhe bëhet mbytëse. Vendos të bie të fle, pasi nuk kam asgjë tjetër për të bërë. Jam shtrirë në të njëjtin shtrat ku para disa ditësh vdiq Anxhelika, ime shoqe, mbi të njëjtën hapësirë të zbrazët ku frymoi për herë të fundit ajo. Fotografia e saj vazhdon të qëndrojë e varur në murin përballë shtratit dhe mua më duket sikur ajo tërë kohën rri vështron nga unë, ndaj për t’u ndier i qetë, vendos të fik dritën e dhomës. Një rreze hëne që futet tinëz nga dritarja, bie mbi kornizën e lustruar të fotografisë , përthyen dritën e saj mbi shtrat, duke formuar hijen e një njeriu të vdekur që qëndron I shtrirë pranë meje. Më duket se është ajo.

Read More