Një natë e kahershme kur duke udhëtuar nepër Serbi, nuk dëshiroja të mbërrija kurr në Mitrovicë.

Nga: Salih Kabashi

Salih Kabashi

Salih Kabashi

Historitë e dashurisë janë si një rrugëtim me tren. Nuk e di kush e ka thënë këtë.

Por e di se Kërlezha ka pas thënë se atje ku mbrrin vija hekurudhore atje arrin edhe civilizimi.

Rosa ka qenë në tren. Përballë saj, kah dritarja, kam qenë unë. E ka qenë viti 1973.

Linja e rregullt e trenit të famshëm Akropolis. Mundësinë e shikimit jashtë dhe të mrekullimit me natyrën, ne, dy nga pasagjerët e kupesë tetëvendëshe e braktisëm pa kaluar shumë kohë duke i lënë vend të folurit me njëri-tjetrin. Me sytë.

Çka nuk e thua me fjalë, shpeshherë e thua me sy.

Kah gjysma e natës Rosa me sy ma dha të drejtën t'i zgjasja këmbët e t'i shrija në ulësen e butë, ngjitur kofshës së saj poashtu të butë e të ngrohtë. Pak më vonë ajo këmbëve të mia u vuri sipër një cep të fustanit të saj.

Vetëm pak më vonë ajo solli këmbët e saj afër prehërit tim.

Ia kam xiglu' shputat krejt kohën derisa kemi kalu nëpër Serbi. Pak edhe ia kam lëmu'. Veçmas kur me gojë të saj më tha se është shqiptare e Greqisë që nuk din shqip.

Nëse ajo ka qenë çame a jo, sot nuk mund ta them. Nëse ka qenë, kjo dëshmon marrjen time kaherë me çështjen çame...

Rruga nëpër Serbi është e gjatë.

Atë natë unë e Rosa dëshironim të mos mbrrinim kurrë në Mitrovicë.

E kur në sabah mbrrimë në stacionin e Mitrovicës, u morëm ngrykë si më të dashuruarit e botës.

Asaj ia pashë lotët. Ku me e ditë se me çka mund ta kem shti në gjynah atë natë...

Rosa! Jij shëndosh e mirë kudo që jesh. Të falemnderit për skicën që solli kujtimi për ty.

Jam në tren. Mendja kah s'shkon.