Nji natë në librari!

 

 

Nga: Xhabir Tabaku

Sapo qeshë kthyer nga pushimet e dimrit. Kisha edhe tri ditë të tjera për të filluar mësimin. Diten e parë, lava rrobat që prisnin në kosh që para se të ikja, dhe desha ti futesha pastrimit të apartamentit, por ndërrova mendje. Un e ndaja apartamentin me dy vajza. Ata kishin dhomen e tyre, un timen. Kuzhinen, banjon dhe dhomën e ndenjes i kishim për perdorim të përbashkët. Pse ta pastroj un? Ata duhet ta pastrojnë, kështu pat qenë pazari në fillim.

Të dyja ishin dembele…Njëra quhej Viki e tjetra Viola. V & V i thërrisja. Ishin nga Rumania. Viki ishte e re. Kishte ardhë për studime në Londër, me bursë nga nji organizatë ndërkombëtare, fill mbas mbarimit të shkollës së mesme. Ndërsa Viola e un, ishim diku shtatë a tetë vite më të moshuar nga ajo. Viki studionte ekonomi, ndërsa Viola, kishte mbaruar shkollën e arteve të bukura për pikturë. Nuk shiheshim shpesh. As ata të dyja nuk bëheshin dhe aq me njëra-tjetren. Por shkonim mirë dhe kur na binte të mblidheshim, merrnim diçka për të pirë tek dyqani në qosh të rrugës, ca patatina, e ndonji film me qira. Shihnim të tre bashkë filmin, dhe konsumonim biseda lloj-lloji. Të dyja ishin bisedare të rralla. Viola kishte pasionin pikturen, e Viki ishte plot energji e humor. Të dyja vinin nga familje të kulturuara. Flisnin me respekt për prindërit e tyre, por nganjiherë edhe i thumbonin me humor për mungesen e kurajos qytetare  përgjatë kohës se diktatures komuniste te Çausheskut.

Bisedat për diktaturën dhe diktatorët, paten qenë ushqimi kryesor që i mëkonim njëri-tjetrit në ata fillime. Më vonë, të gjith ishim dakord ta zinim sa më rralle në gojë atë kohë të errët. Më së shumti flisnim për qytetrimin anglez, librat e shkrimtarët. Nganjiherë, lexoja paraprakisht ndonji shkrim për ndonji piktor, që ta bisedoja më vonë me Violen…

***

Pushimet i kalova në Spanjë. Kisha nji lidhje atje. Nji mik imi kishte dy shtëpi dhe më pat ofruar çelësat e njerës. Ishte bri plazhit te Almerias. Shtëpi pushimi. Kalova plot shtatë ditë atje. Ndonëse Almeria nuk është e ftohtë në dimër, prap nji xhaketë krahëve duhej. Kisha gjetë nji kafene, ku shkoja përditë mengjeseve me libër në dorë, dhe porosisja çaj në gotë të madhe. Spanjishtja ime nuk ishte e nivelit të kënaqshëm, por e mjaftueshme me mbyllë nji bisedë kafeneje. Ndoshta edhe diçka më shum. Isha i interesuar të ushtroja gjuhën, e kësisoj mezi ç’prisja të hapja biseda. Nganjihere pa lidhje. Veç me folë.

Qeshë regjistruar gjithashtu në nji kurs nji javor për spanjishten. E kisha prenotuar që në Londër. Almeria, është qytet i vogël dhe gjallëria e tij bie tmerrësisht gjatë dimrit. Por mua ashtu me pëlqen më shum. Vendi i kursit ishte rreth njizet-njizetepesë minuta më kembë nga shtëpia apo kafeneja. Ecja me dëshirë… Flladi më rrihte fytyren e më sillte në gjendje frymëzimi. Ishim vetëm katër studenta. Zonja që do na trajnonte në spanjisht ishte diku në mes të katërdhjetave. Dukej plot vitalitet e shkathtësi. Flokët pak të thinjur, dhe gjyslykët, i jipnin paraqitje të rendë dhe pamje intelektuale. Dukja e saj e fisme, e bënte karizmatike. Buzëqeshte pa pra, e dhëmbët e mëdhej e të bardhë , e bënin joshëse…

Nji ditë, dy e tri. Ditën e katërt profesoresha na ftoi për drekë. U rehatuam në nji tryezë elegante, te nji restorant i hijshëm e i thjeshtë. Mbasi porositëm ushqimet e pijet, ajo filloi të na fliste për veten. Nganjiherë ndalej, dhe alternonte me ndonjërin nga ne.

-Po ju? Na thuaj diçka! Çfarë bëni? dhe pyetje të tjera të këti lloji…

Kur fliste për veten, përqendrohej më së shumti tek rezymeja e saj intelektuale. Për jeten e sajë private nuk jipte detaje, por kërkonte nga të tjerët… Na pyeste të gjithëve hollësisht.

 

Capturepop.PNG

***

Dita e pestë. Isha ulur në karrigen time të përditshme, te kafeneja e zakonshme. Pija çaj dhe shfletoja nji libër me poezi të Nerudës. Ndjeva që dikush ishte afruar tek tavolina. Ngrita sytë, Barbara. S'e di pse, por nuk u habita!

-Mirdita!

-Mirdita!

-Më the dje që çdo ditë vjen këtu për çaj e lexim. Mendova se mund të vija e të mbysja sadopak vetminë, tha ajo duke levizë karrigen.

-Vetminë? Pse e vetmuar zonja Slosson?

-Slosson! Buzëqeshi dhe shtoi: - më thirr Barbara!

- Barbara...

-Faleminderit! Çfarë po lexon? Ah, poezi… buzëqeshi dhe thirri kamarierin. – Nji Skotch! J&B.

-Nuk konsumon alkol?

-Rrallë, i thashë. Shum rrallë, sa për të mos thenë kurr.

-Kam një dëshirë, sonte do hajmë darkë bashkë. Ke kundërshtim? Jo tek shtëpia ime. Diku tjetër… Mos thuaj jo!

-Mendova se s'kisha arsye ta refuzoja… Buzëqesha butë dhe i preka lehtë trinen e dorës duke luajtur kokën në shenjë pohimi.

Barbara dukej si ndryshe në kafene… Si në ankth. Por më pëlqente mënyra si i përdorte të kombinuara buzeqeshjen fantastike me shikimin pak lozonjar. Sytë e saj të ndritshëm reflektonin më shum zgjuarsi se mirësi. Por sy si ata, zor se sheh njeriu. Aq të bukur!

Papritmas, fillova ta shihja me deshirë profesoreshen… U mundova ta imagjinoja me flokët e lyer, dhe buzët me të kuq. Do dukej më e re? Më e bukur? Ia hoqa me imagjinatë gjyslykët, por ia vura prap me vrik… Nuk mu duk interesante pa ta. Mbathte këpucë me taka të holla të larta e çorapë shum të hollë të zi,  Kështu dukej tejet elegante. Fundi pak i shkurtër i vinte në ndihmë të zbulonte kofshët aq sa të tërhiqte syrin e bashkëbiseduesit.

-A lexon shum?

Pa pritë përgjegjen time, theksoi se autori i saj më  preferuar ishte Dostojevski…

-Lundroj në librat e tij, e gjej veten kudo... edhe në personazhet meshkuj. Buzëqeshi lehtë... Më pëlqejnë meshkujt, shtoi duke me hedhur një shikim ndjellës... atë shikimin që çdo mashkull e sheh si dëshirë...

-Ma merr mendja. Jeni aq elegante dhe e zgjuar Barbara. Meshkujt sigurisht nuk i shpëtojnë tundimit... Për nji moment mendova se po shpejtoja. Por sytë e saj ishin ndezur tashma. Ndoshta ashtu e pëlqente. Drejtpërdrejtë. Gratë qeflesha, e llogarisin mirë kohen. Nuk kan durim për lajka kur shohin pasion e impuls. Nuk mendojnë për jetgjatsinë e aventurës por thuken n'epsh. Vrik. Dukeni që e keni veten në kontroll, i thashë për ta provokuar. Jeni e qetë? 

-Nuk e di. Je kurioz? A din si më duket jeta mua? Çast! Çast i gjatë, ku futen qindra orë e ditë të errëta e të ndritshme. Të ftohta e plot pasion. Dëshira të pa fre.. Meshkuj, po meshkuj. A njiheni me Frojdin?

Buzëqesha lehtë, biseda po kalonte nga interesante, në shum interesante.  Intrigohem lehtë nga njerëz të çuditshëm. Barbara dukej e tillë. Nga ato që të sheh në sy e të thotë: -E dua tani, ose të hidhet e të mbulon me puthje plot zjarm, ashtu pa pritmas e ti nuk ke kohë për të menduar a dëshirë për të refuzuar. U drodha lehtë, nga frika se mos ma lexonte mendimin. Biseda u ndez. Nuk pata nevojë të hamendësoja shum si do ishte darka, e nata pas sajë...

***

Mbasi isha rehatuar në restorant për drekën, më ranë ndër mend fjalët e Barbara Slosson.

Çast! Çast i gjatë… me ditë me dëshira pa fre... me meshkuj. Ditët më të bukura janë ata në librari. Nji prekje e lehtë në brryl, dhe lëvizja lozonjare e belit tek ngrihej nga karriga për të ikur. -Do darkojmë mes librash, tha duke me kthyer shpinën. Extravagansa amigo! E ndoqa me sy, plot dëshirë deri sa doli nga kafeneja.

-Keni peshk të freskët? Pyeta kamarierin.

-Po. Nga akulli.

-Çfarë do me këshillonit të ha?

-Çfarë peshku? Ngjala. Ngjalat i kemi të shijshme… nga Portugalia vijnë. Më të mirat në botë.

I buzeqesha, dhe luajta kryet në shenjë aprovimi.

Ngjalat ishin vërtetë të shijshme. Nga aty shkova drejtë në shtëpi. U shtriva në shtrat, e ashtu zbuluar siç isha, më kishte zenë gjumi për plot dy orë.

Kur u ngrita, u lava, u rregullova dhe u vesha shik. Kisha sjellur me vete nji kostum, e një pallto të bukur, të gjatë, gri të errët. Kravatat i zgjedh vetë përherë… nuk i kombinoj me asgjë. Kështu më pat këshilluar një mike imja në Londër, Miss Klugh. -Ti nuk duhet të jesh i lexueshëm apo i parashikueshëm. Je i veçantë… Më mbërthente nga jaka e xhaketës kur thoshte keshtu, dhe mblidhte buzët shuk e përdëllehej. Kështu ishte Klugh. Lozonjare...

***

Po errësohej! Mora rrugen dalë-ngadalë për nga qendra e qytetit. Në xhep kisha kartëviziten e Barbara Slosson. E rrotulloja me dorë në xhep pa ndalë e me nervozizëm.

Hidhja hapat avash. Nuk doja të djersinja… Pyeta nji kalimtarpër adresen. -Ja, mbas monumentit të Karlosit. Pashë orën. Isha tridhjetë minuta heret. Rrotullova sytë dhe gjeta nji kafene me karrige e tavolina jashtë.

Zura vend dhe mora nji kafe kolumbiane. Kafja kolumbiane është shum e fortë. Ashtu e doja. Mendja më rrinte te Miss. Klugh. Pse mendonte ajo se isha i veçantë? Ç’ishte kjo veçanti që nuk ma thonte kurr? Asnjiherë!… Më pështilleshin në mend të dyja. Kishin diçka të përbashkët që nuk po e gjeja! Përveç formës identike të trupit asgjë tjetër nuk puqej. Klugh ishte tjetër... Me të mund ta zgjasja sa të doja pa drojen se do fyhej a largohej. Kurse Barbara dukej ndryshe. Këmbëngulëse dhe shum kërkuese. E drejtëpërdrejtë. Ata nuk ngjisnin përfundimisht. Un. Un ngjisja. Un isha emruesi i tyre i përbashkët  Isha un ai që ata kishin të ngjashme, dhe dëshira ime e ndezur për të dyja. Ndonëse Marta Klugh ishte gjëja më e bukur në jetën time, Barbara Slosson ishte gjithçka për mua atë natë. Apo isha un krejt i saji? Më kishte fituar.

***

Më zu frika. Nuk e di, ndoshta jo frikë por ankth. Doja ta takoja Barbaran aty për aty. Ndjeva nevojë me lexu në sytë e saj përgjigjen që nuk mirrnja nga Martha. Ndoshta nji e huaj mund të reflektonte më kollaj. Martha Klugh mi njihte dhambë e dhëmbadhë. Pagova dhe e lashë kafenenë…

Adresa në kartviziten e Miss. Slosson më shpuri përballë nji librarie. Hyra, dhe pashë plot njerëz duke u vërdallë nepër librari me libra në duar. Njerëz të veshur mirë e të qeshur. U solla për ca minuta duke menduar se ajo do me gjente vetë, mbasi nuk e kishim detajuar takimin.

Për dhjetë minuta e mbylli librarinë, më foli nga mbrapa. Po deshe, shko pi nji kafe tek ajo atje, dhe drejtoi gishtin nga kafeneja që porsa kisha lenë. Diçka nuk shkonte në fëtyren e saj… Dukej e pasigurtë, nervoze.

Ajo buzëqeshja e ditëve më parë... Dhëmbët e mëdhej e të bardhë sikur nuk shkëlqenin si më parë. Apo më dukej mua? Mos isha un i pasigurti e nervozi? Nji gjë e dija veç: E doja me patjetër atë grua at'natë. Shihja zjarr në sytë e saj.

Tunda kryet, dhe i thashë se do ktheja për dhjetë-pesëmbëdhjetë minuta.

***

Ishte pesë e mëngjesit kur u zgjova. Rrethuar me libra. Mijëra libra...

Futa këmishën në pantallona, vura kravaten e verdhë, dhe fillova të hidhja hapat pa veshur mirë këpucët. Mora drejtimin nga dera. Nga ana tjetër e ballinës së librarisë, qëndronte më kembë Barbara. Mbante në dorë nji kupë kafeje dhe kishte humbur shikimin diku tej.

-Po largohem, fola me zë të ulet. Sonte do iki në Madrid… nga aty do nisem për Londër. 

Dielli që u binte përballë xhamave të librarisë, i jepte asaj nji pamje përrallore. Ashtu me kemishë nate të kaltërt, e hollë dhe me flokët shpupurishur duke pirë kafe e thithur cigare...

-Dukesh si poezi Barbara... si poezi e Eseninit!

IKtheu ngadalë koken nga un, buzëqeshi me përtesë, ngriti dorën që mbante kafen lart e nuk lëshoi zë. Mbajta me kujdes derën që po mbyllej mbas shpatullave të mia se mos përplasej. Po largohesha në heshtje... si përherë.

Më hypi në tru nji nxehtësi që ma përkedheli mendjen. Si thonte Klugh? -Nëse jo i veçantë,  içuditshëm patjetër… Ngjehesha me sedër të përkëdhelur. Barbara qe e lëngët. Si qershi!

***

Viki e Viola, erdhën e më gjeten shtrirë në kanapenë e dhomës së ndenjes… Kishin sjellur ëmbëlsira nga Rumania. Dukeshin entuziaste…

Mua nuk më hiqej mendja nga ajo natë e çuditshme… Imazhi i Barbara Slosson më rrinte para syshë… E trishtuar, ndonëse shum e bukur. Në shtrat e mahnitëshme... Nuk u përshëndetëm kur u ndamë. Në të vërtetë ashtu desh ajo, por edhe un s'do doja ndryshe. Qetësia në fund të nji aventure është mbresë... Nuk shqitet nga kujtesa. Aroma e parfumit të sajë Waltz, më rrinte në hundë. Harkimet e trupit e avulli i thirrjeve të mbytura ishin të nji klasi më vete. Çdo gjë tani ishte e mbështjellë në mendafshin e kujtesës. Përgjithmonë.

-Viola! A mund ta pikturosh imagjinaten time?

-Jo! Por mund të shkoj me ty te doktori, tha e shkeli syrin. Zëri i saj kumbues përzihej me zhurmën e makinës fshirëse… Zhurma më shqetësoi.

Dola në ballkon, nxora cigaren nga paketa dhe e ndeza. Thithja tymin e duhanit e bashkë me te, edhe të ftohtin e janarit. Lagështira e Londrës, dielli i Almerias. Martha Klugh, Barbara Slosson...

Viola hapi deren e ballkonit e më foli lehtë: -Ndoshta di me ta pikturu imagjinaten. Të pakten di ta lexoj. Kur dukesh i trishruar, ti je i lumtur. -Marroq!

 

Xhabir Tabaku/Londër/2013.