Drejt vdekjes, dhe ngadalë

Nga: Xhabir Tabaku

 Xhabir Tabaku

Xhabir Tabaku

Nga: Xhabir Tabaku

Isha i dyti në radhë. Tjetri kishte hyrë brenda, e kështu dola i pari. Prita për nja njizet minuta, e asgjë nuk ndodhi. Në fakt, asgjë nuk pritej të ndodhte. Koridori ishte katror, diku gjashtë metra me gjashtë metra. Gjashtë herë gjashtë bëjnë tridhjetegjashtë metra katror. Aq mu duk, ndoshta edhe jam i gabuar, Syri të gënjen. Ndihmësja e doktorit, nji zonjë nja katërdhjet vjeçe doli nga dera me nji tufë letrash në dorë. E tërhoqi nga pas, por nuk e mbylli krejt. Mbeti e hapur aq sa un mund të degjoja krejt ç’flitej brenda. Dëgjova fjalë për fjalë ç’u tha aty...
-Un nuk jam edhe aq keq sa mendojnë doktor. Un jam relativisht mirë. Mundem me kuptue çfarë bëhet rreth meje, si luhen lojrat e si sillet bota. Bota sillet doktor apo jo? Ajo sillet rreth vetvetes dhe rreth diellit. Kështu na kan mësuar në shkollë. Buzëqeshjen nuk kisha si ta shihja nga plasa e derës, por vetëm e imagjinoja. -Sigurisht, tha doktori. Sigurisht. Sillet e shkreta rreth vetvetes dhe rreth diellit.
Doktor! A ju kam thenë se un nuk jam budallaqe? Po, besoj se jua kam thënë, por edhe nëse jo, mendoj e ke aty në kartelën time... A po jo?
-Po. Të gjitha janë në kartelën tënde, foli ai me zë të ulët, sikur fliste me veten më shumë se me tjetrin. Por ju duhet të mirrni barnat rregullisht, se mund të precipitoni si heren tjetër... 
Por jo doktor jo. Heren tjetër ishte faji im. Jo që nuk piva barnat jo, por nuk bëra si duhet me mendjen time. Ti doktor e di se un kam ca probleme me trurin? Sigurisht që e di, ndyshe nuk do me jipje dhjetë receta për barna farmacie apo jo?
Doktori dukej se e kishte humbë durimin, por profesioni ia lypte të ishte nën kontroll. Un po e humbja durimin gjithashtu. Un kisha problemet e mia dhe ç’më duhej ky lloj dialogu ndërmjet nji psiqiatri e nji pacienti të sëmurë mendor? Un kam problemet e mia i thashë vetes. Mos ia var. Ka për të marrë edhe ca kohë e do mbarojnë së llafosuri. Do sosin. 
Tani dëgjo doktor, foli e vajza. Është hera e dytë që shihemi bashkë dhe ti nuk ma din historinë. Babai im e nëna ime kan qenë intelektualë të rrangut të lartë. Mëma ime ishte pianiste. Por jo pjaniste dosido jo. Ajo ka lojtur ne La Scala të Milanos. Beson ti? Apo nuk beson? Budallaqe kjo e mos i vër vesh!
-Të besoj të besoj, foli ai me zë metalik, pak të gërvishur. Por barnat...
-Lëri barnat doktor, lëri! Për ketë të shkretë po flas. Ki pak durim e më dëgjo. Kurse babai im që thua ti, ka qenë shkrimtar. Po po, shkrimtar. Quhej Manny Bright. Ishte nga Skocia, Edinburgh. Koken shkëmb e kishte, ndaj kurr nuk bëri hajër. Nuk donte ti bindej askuj e asgjëje. Por shkroi ai, shkroi për nji revistë në Irlanden e Veriut e nji gazetë në Birmingham. Un kam marrë më shum nga babai. Kam dëshirë të shkruaj. E un shkruaj doktor, shkruaj. Shkruaj për veten... për hallet e mia. Kam halle shum un. Shum halle kam. 
Para se të vija me banim në Londër kam pas jetuar ne Newcastle. Nuk isha keq atje por kjo puna e barnave më mërziti, më bëri avull nga mendja, e nji ditë vendosa të iki, dhe ika. Atje kisha dy doktorë që më vizitonin rregullisht. Dy. Sikur nuk mjaftonte nji, më caktuan dhe nji tjetër. Njëri ishte i mirë, kishte durim të dëgjonte, kurse tjetri ishte për ta therë në qafë. Kaq maskara ishte.
Me diagnostifikuan si skozofrenike, si psikopate dhe si maniake depresive. Nuk e di nëse i kam të gjitha këta sëmundje apo simptoma doktor. Por nji gjë e di me siguri: -Un nuk besoj ne këta përceptime e diagnoza... Nuk besoj, e nuk besoj. A din pse doktor? Sepse un jam shum e zgjuar, e nuk kam nevojë për hapa e barna. Un mund të kurohem vetë. Mua më duhet të mësohem me ketë situatë, dhe të gjej rrugëdaljen. Ka rrugëdalje, ka. Shpesh, kur nuk më besojnë dhe kur më kundërshtojnë pa arsye, bie në depresion të thellë. Ka periudha që jam në gjendje maniake (manic episode) dhe kam problem. Kam problem me vetkontrollin.. E din ti doktor si eshte kjo situata e episodeve maniake apo jo?
Un kam energji të jashtëzakonshme... Jam shum e talentuar. Oh! A jua kam thënë se jam piktore shum e mirë? Po që shkruaj prozë të shkurtër? Jam shum e mirë në të dyja doktor. Shum-shum e mirë. 
-Oh sa do doja ta shihja fytyren e doktorit kur ajo vajza po fliste për talentet e veta... Por nuk mundja. Nji gjë veç, tani nuk ma ndiente sa do zgjaste ai takim ndërmjet asaj dhe psiqiatrit. Fare nuk ma ndiente. Në të vërtetë do doja të zgjaste pafund. Më fryhej gjoksi tek dëgjoja nji nga ne, të fliste për shum talente me doktorin psiqiatër. Ata vetem dijnë të ta mbushin çanten me barna e ik fli...
Tani, vazhdoi ajo, ja çfarë do bëj: -Do studioj dhe do përpiqem të mësoj si të kontrolloj veten dhe situatat maniake depresive. A din çfarë dok? Nga nji herë un shkruaj për orë e orë me radhë.... dhe pikturoj për orë e ore me radhë. Nganjiherë nuk flej dy a tri ditë e nuk ndjej lodhje. Veç më vonë kam nji dhimbje koke aq të fortë, sa kur më pushon nuk di ta përshkruaj. Nuk përshkruhen dhimbjet e tilla duke u bazuar në memorie doktor. Memoria nuk është e aftë ta kryejë atë punë. Memorja është harraqe! A je dakord me mua në ketë pikë?

Mesiguri që do ishte duke buzëqeshë në ketë rast, por nuk mund t’ia shihja buzëqeshjen. Vetëm e imagjinoja buzëqeshjen e saj... e qetë dhe e kaltërt. Ashtu më vinte ndër mend mua... Po pse e kaltërt? A ka buzeqeshje të kaltërta? A ka ngjyrë buzëqeshja tek e fundit?

-Cfare do bëj un tani në ketë fazë të jetës sime? - Do trajnoj vetveten, dhe do e përfeksionoj metoden e vetëkontrollit në situata maniako-depresive. Nëse arrij të manipuloj me ketë energji maniake do jem kaluar. Nëse kjo energji psiko-depresive do mund të kanalizohet në vija apo vijaska pozitive un do bëhem shkrimtare e madhe ose piktore e famshme ose të dyja njiheri. Si mendon ti? A mundet nji vajzë inteligjente dhe e talentuar si un të arrijë ta kontrollojë energjine negative maniako-depresive dhe ta shndërrojë ate në vlerë e fuqi?
Mos më thuaj jo doktor. Kam marrë edhe mendimin e shum të tjerëve më parë. Ti nuk je qendra e botës, mos kujto! Në fakt, ti nuk je as periferik në planetin tokë. Un do ia dal doktor. Do ia dal. Nëse ti më pyet a kam më shumë dëshirë të mësoj ta kontrolloj apo ta kuroj ketë energji... do preferoja ta kontrolloja më shum se ta kuroja...
Këtu zëri i saj u shterrua. Energjia për të cilen po fliste sikur u venit. Isha në ankth. Në ankth si kurr më parë. Kisha frikë. Frikë nga vetja... nga sëmundja... nga vajza që do dilte nga minuti në minut jashtë zyre...
-Un nuk dua barna! Askush nuk mund të më detyrojë të pi hapa që nuk dua. Askush nuk mund të më ndalojë të shkruaj dhe të pikturoj. Un jam e talentuar ... prandaj nuk jam bërë doktoreshë. Kollaj të japësh barna me shkrim. Mirupafshim! E doli me rrëmbim nga drea...

Jashtë binte shi... ajo hapi çadren, dhe me hap të sigurtë nisi të ecte drejt bulevardit përballë. Hej! E thirra tërë frikë. 
-Më trimëruat... fola duke mu dridhur zëri. Edhe un kam nji talent por kam frikë... 
Sytë mu mbushen me lot. Ajo m'u afrua, e më pa me habi. -Çfarë talenti keni? -Un shkruaj bukur. Un e shkruaj gjuhen tonë shum bukur. Më bukur se shumë kush, por kam frikë. 
Ajo më shihte me buzëqeshje. Ishte e bukur buzëqeshja e saj. E kaltërt, siç e kisha menduar.
-A shkruajmë bashkë nji libër? Pyeta me ndrojtje. 
-Ajo më vështroi në heshtje... Ndoshta nuk i ndolla besim. Apo ndoshta nuk kishte besim në vete? Dua të ik nga vetja i thashë. Por kam frikë. Nuk di ku të shkoj. Eja me mua, tha ajo duke hequr këmbët zvarrë. Eja me mua... 
Vdekja jonë do kalojë në heshtje...

Xhabir Tabaku. Londër 2016