Jepmëni fyellin

Nga: Khalil Gibran

Shqipëroi: Halit Methasani

 Halit Methasani

Halit Methasani

 

Jepmëni fyellin dhe këndoni

në  këngë pavdekësia të jetojë

Madje edhe kur të kemi vdekur

Fyelli vazhdon të vajtojë

 

A jeni strehuar ndonjëherë në pyll

larg nga vendet, sikur unë

që përrenjtë nga pas ndoqi

dhe u ngjisja ashtu nëpër gurë?

 

A jeni larë ndonjëherë në aromë

dhe me dritë të jeni tharë

Agimin  ta keni pirë si verë

kulluar në gota me eter?

 

Më jepni fyellin dhe këndoni

Kënga është lutja më  e mirë

madje edhe kur jeta mbaron

Fyelli vazhdon të vajtojë i lirë

 

A keni kaluar ndonjë natë si unë

nën vilet shandanë poshtë varur

A keni fjetur në bar natën, pushuar

me hapësirën mbulesë të paanë

larg prej gjithë  të harrueshmes

së shkuar?

 

Jepmëni fyellin e këndoni

Në të kënduar- e zemrës Drejtësi

Fyelli vazhdon të vajtojë

dhe kur të ketë vdekur secila fajësi

 

Jepmëni fyellin dhe këndoni

Harro dhimbjen dhe kurën e saj

përposvijash zhgarravitur në ujë

Njerëzit hiçasgjë nuk janë

 

Asgjë nuk janë përpos tunele urithësh

rrjeta merimangash, fije

Se ai që në dobësi jeton

ngadalë jetën mbaron

 

Pylli – banesë e jetës

Saqë dhe  ditët në dorë po t’i kisha

Atje me plot endje do t’i shtroja

Por koha është ajo që nga shpirti përzgjedh

 

Vdekjet rrugët i kanë të caktuara

Me ndjesë koha rrugën ma pret

Saherë malli për pyllin më merr

dhe qëllimet e njeriut:

përtej të  flashkëtës mundësi